Τί λέγει ἡ Γραφὴ περὶ ὑπομονῆς; — Εὐσεβὲς Ἐντρύφημα καὶ Προσευχή

Σήμερον χρείαν ἕξεις ὑπομονῆς. Οὐ μόνον αὔριον,

Κύριε, σὺ εἶ ὁ Θεὸς τῆς ὑπομονῆς, καὶ δίδως αὐτὴν τοῖς αἰτοῦσιν. Ὑπομονῆς χρείαν ἔχω σήμερον· ἐργάζου αὐτὴν ἐν ἐμοὶ διὰ τῆς δοκιμῆς τῆς πίστεώς μου, καὶ τὸ ἔργον αὐτῆς τέλειον ἐχέτω, ἵνα ὦ τέλειος καὶ ὁλόκληρος, ἐν μηδενὶ λειπόμενος. Δίδαξόν με τρέχειν τὸν δρόμον μου μεθ' ὑπομονῆς, καὶ ἀποθέσθαι πᾶν βάρος· δίδαξόν με ὑπομένειν σε, καὶ ἀλλάσσειν τὴν ἰσχύν μου· ἀναπαύεσθαι ἐν σοί, καὶ μὴ παραζηλοῦν ἐπὶ τῷ ἀνδρὶ τῷ κατευοδουμένῳ ἐν τῇ ὁδῷ αὐτοῦ. Ὅταν ἡ ἐπαγγελία χρονίζῃ, κάτεχέ με τοῦ μὴ ἐκλύεσθαι, ὅτι ὁ γεωργὸς ἐκδέχεται τὸν τίμιον καρπὸν ἕως ἂν λάβῃ τὸν ὑετόν. Καὶ ἐπεὶ ψυγήσεται ἡ ἀγάπη τῶν πολλῶν, δός μοι ὑπομονὴν τοῦ ὑπομεῖναι εἰς τέλος καὶ μὴ γενέσθαι χλιαρόν· ὅπως μὴ ὑποστείλωμαι, ἀλλὰ πιστεύσω εἰς περιποίησιν ψυχῆς, καὶ εὑρεθῶ πιστὸς ἐν τῇ παρουσίᾳ σου. Οὕτως κατευθύναι τὴν καρδίαν μου εἰς τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ, καὶ εἰς τὴν ὑπομονὴν τοῦ Χριστοῦ· καὶ ὅταν δοκιμασθῶ, λάβοιμι τὸν στέφανον τῆς ζωῆς, ὃν ἐπηγγείλω τοῖς ἀγαπῶσί σε. Ἀμήν.