बाइबिलः प्रज्ञाविषये किं कथयति? — भक्तिः प्रार्थना च

अयं दिवसः त्वां यत्र कुत्रापि नयतु इति पूर्वं, ज्ञानस्य आरम्भे पादौ स्थापय — अर्थात् प्रभोः भये। सः एव द्वारः, अन्यः कोऽपि नास्ति। त्वया पूर्वमेव ज्ञानिना भवितव्यं नास्ति, वृद्धेन अपि भवितव्यं नास्ति। यदि कस्यचित् युष्माकं ज्ञानस्य न्यूनता भवति, तर्हि स्पष्टं कथ्यते किं कर्तव्यम् — ईश्वरं प्रार्थयस्व, यः सर्वेभ्यः उदारतया ददाति, न च तर्जयति; तस्मै च दीयते। अतः अद्य स्वमार्गान्वेषणाय मा गच्छ; प्रार्थय। ज्ञानं प्राप्नुहि — तत् सर्वाधिकं महत्त्वपूर्णं वस्तु अस्ति। किन्तु तत् अस्य जगतः ज्ञाने मा अन्विष्य, यत् ईश्वरस्य दृष्ट्या मूर्खता अस्ति। तत् यत्र गुप्तम् अस्ति तत्रैव अन्विष्य — ख्रीष्टे, यः अस्मदर्थम् ईश्वरात् ज्ञानरूपेण कृतः, यस्मिन् च सर्वे निधयः गुप्ताः सन्ति। या ज्ञानम् उपरिष्टात् आगच्छति सा प्रथमं शुद्धा, ततः शान्तिप्रिया, मृदुः, दयया पूर्णा च भवति। तां ज्ञानम् अद्यैव प्रार्थय, प्रभोः भये च चर, तेन त्वं न्यूनतां न प्राप्स्यसि। तत् अन्विष्य ज्ञातुं यत्नं कुरु।

हे प्रभो, त्वं ज्ञानदाता ईश्वरः असि, तव मुखात् ज्ञानं बोधश्च निर्गच्छतः। यत्र त्वं मां आरभितुम् आदिशसि तत्रैव आरभे — तव भये, यत् ज्ञानस्य आरम्भः। अहं न्यूनः अस्मि, त्वं तत् जानासि; अतः याचे, यतः त्वं सर्वेभ्यः उदारतया ददासि, न च तिरस्करोषि। अद्य मह्यं ज्ञानं देहि — न इदं जगतः ज्ञानं, यत् तव दृष्टौ मूर्खता अस्ति, अपि तु ऊर्ध्वात् आगतं ज्ञानं, यत् प्रथमं शुद्धं, ततः शान्तिप्रियं, मृदु, दयापूर्णं च। मां स्वकीयबुद्धेः आश्रयात् रक्ष। मां दुष्टतायाः द्वेष्टारं कुरु, यतः तदेव प्रभोः भयम्; मां च ख्रीष्टं प्रति नय, यस्मिन् ज्ञानस्य सर्वे निधयः गुप्ताः सन्ति, यथा अहम् ईश्वरस्य ज्ञानं लभेय। यतश्च बहूनां प्रेम शीतलं भविष्यति, मह्यं ज्ञानं देहि यत् अन्तं यावत् धारयेयं न च शीतोष्णः भवेयम् — मम हृदयं तव भये रक्ष, यथा न म्लायेयं, अपि तु विश्वासी इति दृश्येय। तदा शुभा बुद्धिः मम भविष्यति, यतः तव आज्ञाः कर्तुम् इच्छामि, न केवलं श्रोतुम्। तथास्तु।