کتاب‌مقدس درباره حکمت چه می‌گوید؟ — تعمق و دعا

پیش از آن‌که این روز شما را به هر کجا که می‌خواهد ببرد، پاهای خود را بر آغاز حکمت بنهید: ترسِ خداوند. آن در است، و دیگری نیست. لازم نیست از پیش حکیم باشید، و لازم نیست پیر باشید. اگر کسی از شما محتاج به حکمت است، به روشنی به او گفته شده که چه باید کرد — از خدا بخواهد، که به همه به فراوانی می‌بخشد، و توبیخ نمی‌کند؛ و به او داده خواهد شد. پس امروز برای یافتن راه خود بیرون نروید؛ بخواهید. حکمت را به دست آورید: زیرا آن مهم‌ترین چیز است. اما آن را در حکمت این جهان مجویید، که در نزد خدا جهالت است. آن را در جایی بجویید که در آن پنهان است — در مسیح، که از جانب خدا برای ما حکمت گردید، و در او همه خزانه‌ها پنهان است. حکمتی که از بالاست، نخست پاک است، سپس صلح‌جو، ملایم، و پر از رحمت. امروز آن حکمت را بخواهید، و در ترسِ خداوند رفتار کنید، و محتاج نخواهید بود. آن را جستجو کنید.

پروردگارا، تویی خدایی که حکمت می‌بخشد، و از دهان تو معرفت و فهم بیرون می‌آید. من از آنجا شروع می‌کنم که تو به من می‌گویی: از ترس تو، که آغاز حکمت است. من کمبود دارم، و تو آن را می‌دانی؛ پس درخواست می‌کنم، زیرا تو به همه به فراوانی می‌دهی، و سرزنش نمی‌کنی. امروز به من حکمت عطا کن — نه حکمت این جهان، که در نظر تو جهالت است، بلکه حکمتی که از بالاست، که نخست پاک است، سپس صلح‌جو، ملایم، و پر از رحمت. مرا از تکیه کردن بر فهم خویش نگاه دار. مرا بگردان که از بدی نفرت داشته باشم، زیرا این همان ترس خداوند است؛ و مرا به سوی مسیح رهبری کن، که در او همه گنج‌های حکمت پنهان است، تا معرفت خدا را بیابم. و چون محبت بسیاری سرد خواهد شد، به من حکمتی عطا کن که تا پایان استوار بمانم و سرد نشوم — دل مرا در ترس تو نگاه دار، تا ضعیف نشوم، بلکه امین یافته شوم. آنگاه فهم نیکو از آن من خواهد بود، زیرا می‌خواهم احکام تو را به‌جا آورم، و نه تنها آن‌ها را بشنوم. آمین.