کتاب مقدس درباره رحمت چه می‌گوید؟ — نیایش و دعا

پیش از آنکه پاهایتان امروز صبح به زمین برسد، این حقیقت درباره‌ی شما از پیش برقرار است: رحمت خدا تازه است. آن با گناهان دیروز کهنه نشد. آن پیش از آنکه بیدار شوید، تازه فراهم شده بود، زیرا از وفاداری‌ای جاری می‌شود که هرگز شکست نمی‌پذیرد. شما در آغاز این روز با خدایی که دست‌به‌سینه ایستاده و خطاهایتان را می‌شمارد روبرو نمی‌شوید. بلکه با کسی روبرو می‌شوید که در رحمت شادمانی می‌کند، کسی که رحمت‌های او هر بامداد تازه است. اول آن رحمت را بگیرید، پیش از آنکه کاری برای سزاواری آن انجام دهید — سپس بگذارید رحمتی که آزادانه دریافت کرده‌اید، همان رحمتی شود که امروز به هر کسی که ملاقات می‌کنید، در هر ساعت از روز، نشان می‌دهید.

رحمت موضوعی برای یک ساعت از روز نیست. هنگامی که از خواب برخاستی تازه بود، در نیمروز نیز دوباره به آن نیاز داشتی، و آخرین چیزی است که به یاد می‌آوری هنوز به آن نیاز داری و هنوز آن را داری، آنگاه که به خواب می‌روی. نشستن در خانه، راه رفتن در راه، دراز کشیدن، و برخاستن — هر بخشی از یک روز معمولی می‌تواند در درون رحمت خدا زیسته شود، اگر در هر یک از این سه زمان بار دیگر به سوی آن بازگردی.

ای خداوند، تو نام خود را به من گفته‌ای، و رحمت نخستین کلمهٔ آن بود. تو رحیم و رئوف هستی، دیرغضب، و پر از رحمت؛ رحمت تو هر بامداد تازه است، و تا ابدالآباد باقی است. من لایق کمترین رحمت‌های تو نیستم، با این‌همه تو گفته‌ای که به رحمت رغبت داری. پس می‌آیم — نه با بالا رفتن، بلکه با فریاد برآوردن؛ نه با پوشاندن گناه خود، بلکه با اعتراف به آن: بر من گناهکار رحم فرما. گناهانم را به کثرت رحمت‌های عطوفت خویش محو ساز، و آنها را از من دور کن، به اندازهٔ دوری مشرق از مغرب. تو از من می‌خواهی که رحمت را دوست بدارم چنانکه تو آن را دوست می‌داری؛ پس مرا رحیم گردان، چنانکه پدر من رحیم است، تا همان‌گونه که رحمت یافته‌ام، آن را به برادر خود نیز نشان دهم. و از آنجا که محبت بسیاری سرد خواهد شد، رحمتی به من عطا فرما که تا انتها پایدار بمانم و سرد نشوم. دل مرا نسبت به خود گرم نگاه‌دار، تا خستگی نپذیرم، بلکه تا مرگ امین یافت شوم. با دلیری نزد تخت فیض تو می‌آیم، تا رحمت بیابم، و فیضی برای مدد در وقت احتیاج پیدا کنم؛ و من رحمت‌های تو را تا ابدالآباد خواهم سرایید. آمین.