Çfarë Duhet të Bëj për të Shpëtuar? — Një Studim Biblik me Numrat e Strong-ut

(Mendimet e mia personale — shpengimi dhe falja e mëkateve janë NË TË. Kjo është arsyeja pse ne pagëzohemi NË TË: gjaku që na pastron, dhe falja që ai blen, gjenden pikërisht në Atë në të cilin ne pagëzohemi.)

(Mendimet e mia personale — lexoje ngadalë, dhe dije se ishte për TY. Fytyra që bëri yjet u shformua përtej njohjes. Kurrizi që mban gjithçka u hap nga kamxhiku. Duart që shëruan lebrozin u shpuan me hekur. Kockat e tij dolën në pah për t'u numëruar. Djersa i ra si gjak para se të vendosej qoftë edhe një gozhdë e vetme. Ai nuk u mposht: Ai dha kurrizin e Tij me dëshirë; Ai nuk e fshehu fytyrën e Tij. Çdo shenjë kamxhiku ishte mëkati yt vënë mbi Të, çdo plagë ishte gabimi yt, çdo pikë ishte borxhi yt. Dhe kur mbaroi, gjak dhe ujë dolën nga ana e Tij — gjaku për të të larë, dhe uji për të të varrosur në Të. Kështu që kur të thuhet të pendohesh dhe të pagëzohesh, nuk po të kërkohet të bësh diçka të vështirë. Po të kërkohet të pranosh, në gjunjë, atë që i kushtoi Atij gjithë këtë.)

(Mendimet e mia personale — vëri këto dyja krah për krah dhe lëri të mësojnë. Në shkretëtirë, njerëzve që po vdisnin nuk iu tha të fitonin një shërim. Atyre iu tha të shikonin, me besim, atë që Perëndia ngriti lart mbi një shtyllë — dhe ata jetuan. Jezusi thotë se ajo shtyllë ishte një pamje e kryqit të Tij. Të besuarit është shikimi. Para se një njeri të pendohet për ndonjë gjë, ose t'i bindet ndonjë gjëje, ai duhet së pari të shikojë me gjithë zemër Atë që u ngrit lart, dhe të besojë tek Ai. Dhe vër re Abrahamin: ai besoi, dhe Perëndia ia numëroi këtë për drejtësi — para ligjit, para çdo ceremonie. Besimi është aty ku fillon gjithçka. Por shiko sa shpejt besimi kalon në bindje në vargjet e ardhshme — po atë natë, po atë orë.)

(Mendimet e mia personale — vetëm dy herë në gjithë Biblën shtrohet me zë kjo pyetje pikërisht: këtu në burgun e Filipisë, dhe në Ditën e Rrëshajëve në Veprat 2. Vëri krahas njëra-tjetrës të dyja përgjigjet. Turma në Ditën e Rrëshajëve tashmë kishte dëgjuar dhe tashmë kishte besuar — prandaj u therën në zemër — kështu që Pjetri nisi nga hapi tjetër: pendohuni dhe pagëzohuni. Rojtari i burgut nuk dinte ende asgjë, kështu që Pali nisi nga hapi i parë: beso — dhe pastaj i foli fjalën e Zotit, dhe në po atë orë të natës njeriu u pagëzua. Dy fillime, një rrugë. Të besuarit nuk është rival i pagëzimit, dhe pagëzimi nuk është rival i të besuarit; besimi është zemra që bindet, dhe po ajo orë është mjaft shpejt.)

(Mendimet e mia personale — mos mendo se kjo është një fjalë e vogël, thënë një herë dhe mbaruar me kaq. Pendohu, dhe fjalë si kjo, jehojnë nëpër gjithë Biblën njëqind e dymbëdhjetë herë — dyzet e gjashtë në Dhiatën e Vjetër, dhe gjashtëdhjetë e gjashtë në Dhiatën e Re. Nga profetët që thërrasin kthehuni, kthehuni, te Gjoni që thërret pendohuni, te vetë Zoti, te apostujt, te Krishti i ringjallur duke u shkruar kishave — një thirrje shkon nga Zanafilla deri te Zbulesa: KTHEHU. Perëndia asnjëherë nuk ka reshtur së thirruri njerëzit drejt kësaj. Dhe askush nuk mund të reshtë së bëri këtë.)

(Mendimet e mia personale — ja e njëjta e vërtetë e paraqitur me anë figurash shumë kohë më parë. Naamani ishte njeri i madh, dhe lebroz, dhe iu tha të bënte një gjë të vogël: të shkonte të lahej në Jordan shtatë herë, dhe të pastrohej. Ai u zemërua, dhe priste ndonjë veprim madhështor, dhe mendonte se lumenjtë e vendit të tij ishin më të mirë se ujërat e Izraelit — ashtu siç njerëzit ende pengohen nga një urdhërim kaq i thjeshtë. Por nuk ishte kurrë uji i Jordanit ai që e shëroi; ishte bindja ndaj fjalës së Perëndisë në ujin që Perëndia e caktoi. Ai zbriti dhe u zhyt shtatë herë, dhe lëkura iu bë përsëri si lëkura e një FËMIJE TË VOGËL. Kështu lind përsëri një njeri: jo me anë të ndonjë përpjekjeje të madhe të tijën, por duke zbritur në bindje, dhe duke dalë si një fëmijë i ri, dhe i pastruar.)

(Mendimet e mia personale — mbaji këto dy të vërteta së bashku, dhe nuk ka asnjë kundërshti mes tyre. Hiri është dhurata; besimi e pranon atë; dhe pagëzimi nuk është një vepër që fiton diçka, ashtu si Naamani nuk e fitoi shërimin e tij duke u zhytur në një lumë, apo ata që po vdisnin nuk e fituan jetën e tyre duke shikuar gjarprin prej bronzi. Perëndia siguroi gjithçka; njeriu vetëm bindet dhe pranon. Njeriu që del nga uji nuk ka asgjë për t'u mburrur — ai u varros, dhe Perëndia e ngjalli. Kjo u tha më lart për 1 Pjetrit 3:21, dhe është e vërtetë edhe këtu: nuk është uji, dhe nuk janë veprat e duarve tona. Është hiri, i pranuar përmes bindjes së besimit. Dhe vargu tjetër menjëherë thotë për çfarë janë veprat: jo si themel i shpëtimit, por si fryti i tij — ne jemi vepra e Perëndisë, të krijuar rishtazi në Krishtin Jezus që të ecim në veprat e mira që Ai i përgatiti më parë për ne. Askush që i bindet urdhrit nuk e ka fituar dhuratën, dhe askush që e quan atë fitim nuk e ka kuptuar urdhrin.)

(Mendimet e mia personale — Fryma e Shenjtë nuk është një shpërblim për disa të zgjedhur. Ai është VULA e Mbretit mbi ata që janë të Tijtë, dhe KAPARI — pjesa e parë e trashëgimisë e paguar paraprakisht — se ti i përket Atij deri në ditën e shpengimit. Kështu që pyetja qëndron qartë, dhe duhet bërë: a e ke marrë Frymën e Shenjtë? Sepse fjala e thotë qartë: kushdo që nuk ka Frymën e Krishtit, nuk i përket Atij. Një letër pa vulë nuk është letra e Mbretit. Një person pa Frymën nuk është ende i Krishtit. Kërkoje Atë derisa ta kesh.)

(Mendimet e mia personale — vini re sa shpesh thuhet fjala PËRDITË. Ata vazhdonin përditë. Ata thyenin bukë nga shtëpi në shtëpi. Ata inkurajonin njëri-tjetrin përditë. Kjo nuk është një fe e një ore të dielën, dhe një ore në mes të javës — një ndenjëse e ngrohur dy herë, dhe pjesa tjetër e jetës vetëm e vetja e njeriut. Kisha e parë e jetonte çdo ditë, bashkë, dhe Zoti u shtonte atyre përditë ata që po shpëtoheshin. Një fe e lënë mënjanë deri në mbledhjen e ardhshme është një fe që ngurtësohet nga mashtrimi i mëkatit. Ai nuk kërkon një vizitë. Ai kërkon një jetë.)

(Mendimet e mia personale — vër re çfarë bën Zoti me të vakëtin. Jo vetëm të ftohtin, por të vakëtin — atë që ka mjaft fe sa për të qenë i qetë, e jo mjaft sa për të qenë i gjallë — atë do ta nxjerrë nga goja e Tij. Të mbetesh i bashkuar me Të nuk është të varesh në një fije, i ngrohtë të dielën dhe i ftohtë gjithë javën. Është të digjesh. Më mirë i nxehtë, thotë Ai, ose edhe i ftohtë, se ajo gjendja e mesme që e neverit. Qëndro në Të, dhe lëre Atë të të mbajë duke u djegur deri në fund.)

(Mendimet e mia personale — vëreni mirë: nëse ajo që ne besojmë nuk pajtohet me atë që lajmëtarët predikuan, atëherë NE jemi në gabim, jo ata. Ata e panë Atë, e dëgjuan Atë, dhe u dërguan prej Tij. Kushdo që dëgjon Perëndinë i dëgjon ata. Të vësh një mësues sipër apostujve është të dëgjosh frymën e gabimit.)

(Mendimet e mia personale — edhe në ditët e vetë apostujve, njerëz u shtinë dhe e shtrembëruan mësimin. Sa më shumë sot, kur kaq shumë nga ç'mësohet është e re, s'ka rrënjë në fjalën e vjetër, dhe nuk trajtohet drejt. Diçka nuk është e vërtetë sepse shumë njerëz e besojnë, dhe as sepse është e vjetër në gojën e njerëzve. Është e vërtetë vetëm nëse pajtohet me atë që lajmëtarët e dorëzuan.)

(Mendimet e mia personale — dhe kjo është pikërisht ajo orë: njerëz që nuk do të duruarin mësim të shëndoshë, po mbledhin mësues për vete me shumicë — sa të mund t'u kruajnë veshët, dhe t'u thonë atë që dëshirojnë të dëgjojnë. Një njeri mund të ndërtojë një shtëpi të tërë me mësues, çdo njëri duke rënë dakord me të, dhe çdo njëri gabim. E vërteta nuk u vërtetua kurrë nga shumica, nuk u bë kurrë e vërtetë nga numri i atyre që e besojnë, dhe nuk u përkul kurrë për të kënaqur veshin. Largohu nga e vërteta, dhe je kthyer — fjala e thotë — nga përrallat.)

(Mendimet e mia personale — ne nuk jemi të lirë të zgjedhim midis fjalëve të Perëndisë, duke mbajtur ato të lehta dhe duke lënë ato të vështira. Njeriu jeton me ÇDO fjalë. T'i shtosh atyre, ose të heqësh prej tyre, do të thotë të gjendesh gënjeshtar përpara Perëndisë që i tha.)

(Mendimet e mia personale — ja guri i vetëm ku shumë njerëz e mbështesin gjithë argumentin e tyre: hajduti që po vdiste u shpëtua, thonë ata, dhe ai nuk u pagëzua kurrë; prandaj pagëzimi nuk është i nevojshëm. Le ta peshojmë tani në dritën e fjalës, dhe të shohim se mbi çfarë mbështetet ai në të vërtetë.)

(Mendimet e mia personale — tani peshoje kusarin në këtë dritë. Fjala nuk thotë kurrë se ai nuk qe pagëzuar. Kjo është diçka që njerëzit e nënkuptojnë, dhe pastaj ndërtojnë mbi supozimin e tyre një doktrinë të tërë. Por dëgjo çfarë THOTË fjala: Jerusalemi, dhe GJITHA Judeja, dhe gjithë vendi rreth Jordanit shkuan dhe u pagëzuan, duke rrëfyer mëkatet e tyre. Populli i thjeshtë dhe tagrambledhësit u pagëzuan. Prostitutat besuan. Vetëm Farisenjtë dhe ligjshkruesit refuzuan, dhe nuk u pagëzuan. Kusari nuk qe Farise — ai qe njëri nga populli, një kriminel, pikërisht ai lloj që dyndej te pagëzimi i pendimit i Gjonit. Dhe në kryq ai bëri pikërisht atë gjë për të cilën ishte pagëzimi: ai rrëfeu mëkatin e tij — po marrim atë që meritojnë veprat tona. Shto kësaj faktin se vetë dishepujt e Zotit pagëzuan edhe më shumë njerëz sesa Gjoni, në gjithë atë vend, për më shumë se tre vjet. Kështu që e vërteta është e kundërta e justifikimit: fjala nuk na çon te një kusar që kurrë nuk qe pagëzuar, por te një që pothuajse me siguri ISHTE pagëzuar bashkë me të tjerët. Ata që janë mbështetur tek ai janë mbështetur tek një njeri që ishte tashmë i larë.)

(Mendimet e mia personale — dhe supozo rastin më të keq, se ai nuk u pagëzua kurrë fare: edhe atëherë ai nuk është rregull për ty. Ai vdiq para se besëlidhja e re të hynte në fuqi. Një testament nuk ka fuqi ndërkohë që ai që e ka bërë është akoma gjallë, dhe ZOTI nuk kishte vdekur akoma. Kështu që kusari u pranua ashtu si pranoheshin njerëzit në ditët e vjetra, para se dera e kësaj besëlidhjeje të re të hapej ndonjëherë. Dhe ai ishte gozhduar në kryq, duar e këmbë, dhe nuk mund të zbriste për t'u pagëzuar. Perëndia kërkon bindje nga njeriu në atë çka ai është në gjendje ta bëjë. Ajo çka një njeri që po vdes NUK MUNDI ta bënte nuk është justifikim për një njeri të gjallë që MUND ta bëjë. Ti nuk je gozhduar në kryq; ti mund të binden.)

(Mendimet e mia personale — kështu që i gjithë ky justifikim varet nga një supozim që fjala nuk e thotë kurrë. Ai qëndron kundër dëshmisë së qartë që fjala vërtet e jep. Ky është një shtëpi ndërtuar mbi rërën, dhe rrënimi i saj do të jetë i madh. Por urdhërimi qëndron mbi shkëmbin, dhe nuk është lëvizur: pendohuni, dhe le të pagëzohet secili nga ju.)

(Mendimet e mia personale — por dëgjoni edhe këtë me nderim, dhe jo me një supozim të pakujdesshëm se tashmë e kuptoni gjithçka. Shumë kanë supozuar, dhe kanë gabuar. Dhe ne që ju sjellim këto fjalë nuk pretendojmë të dimë gjithçka. Jemi ende nxënës, dhe gati të korrigjohemi nga fjala dhe nga ata që janë dërguar. Por nuk guxojmë të ndryshojmë atë që lajmëtarët thanë qartë. Prandaj shqyrtojeni vetë: nëse kemi gabuar, le të na korrigjojë fjala. Por kini kujdes të mos ju çojnë në rrugë të gabuar duke dëgjuar zërat e njerëzve mbi zërin e apostujve të Qengjit. E shohim këtë pyetje të veçantë me kaq shumë hollësi si një shembull të mënyrës se si mund të besoni ende diçka edhe kur Bibla duket, në pamje të parë, se e shtyn fort në drejtimin e kundërt. Duhet ta ndajmë drejt fjalën: nuk mund t'i shtojmë asaj, dhe nuk mund t'i heqim asgjë.)