Elteni Ĝis la Fino — Biblia Studo kun Strong-Numeroj

(Miaj personaj pensoj — rimarku kiom ofte la vorto diras ĈIUTAGE. Ili daŭrigis ĉiutage. Ili dispecigis panon de domo al domo. Ili kuraĝigis unu la alian ĉiutage. Ĉi tio ne estas religio de unu horo dimanĉe, kaj unu horo meze de la semajno — sidloko varmigita dufoje, kaj la resto de la vivo laŭ la propra volo de la homo. La unua eklezio vivis ĝin ĉiutage, kune, kaj la Sinjoro aldonis al ili ĉiutage tiujn, kiuj estis savataj. Kredo flankenmetita ĝis la sekva kunveno estas kredo, kiu malmoliĝas per la trompemo de la peko. Li ne petas viziton. Li petas vivon.)

(Miaj personaj pensoj — rimarku, kion la Sinjoro faras kun la varmeta. Ne nur la malvarma, sed la varmeta — tiu, kiu havas ĝuste sufiĉe da religio por esti komforta, kaj ne sufiĉe por esti vivanta — tiun Li elspuos el Sia buŝo. Resti kunigita kun Li ne signifas pendi per fadeno, varma dimanĉe kaj malvarma la tutan semajnon. Ĝi signifas bruli. Pli bone varmega, Li diras, aŭ eĉ malvarma, ol tiu meza aĵo, kiu naŭzas Lin. Restu en Li, kaj lasu Lin teni vin brulanta ĝis la fino.)

(Miaj personaj pensoj — bebo en Kristo eble etendas la manon al la flamo eĉ post kiam la Patro diris ne. Tio estas la stumblo de infano, kiu ankoraŭ lernas, kaj la Patro tion scias. Plenkreska filo aŭ filino devus scii pli bone. Sed jen la kompato de tio: eĉ kiam ni pekas, ni ne estas forĵetitaj. Ni havas Advokaton — Jesuo Kristo, la justulo — kiu ĉiam vivas kaj ĉiam parolas al la Patro pro nia bono. Do ni releviĝas. Justulo falas sepfoje kaj releviĝas. Ni ekzamenas nin mem, konfesas tion, kion ni faris, deturniĝas de ĝi, kaj reiras al nia Patra afero, lasante la pasintecon malantaŭ ni — ĉar Dio jam forigis niajn pekojn tiel malproksime, kiel la oriento estas de la okcidento, kaj Li ne plu memoras ilin. Sed ne faru el ĉi tiu kompato senkulpigon. Jeĥezkel montras la alian flankon: justulo, kiu sin deturnas de sia justeco kaj mortas en sia peko, ne estos savita per la justeco, kiun li iam havis. Petro montras la samon en la Nova Testamento, kaj li citas la malnovan proverbon por tion fari: hundo, kiu reiras al sia vomaĵo, lavita porko, kiu reiras al la koto — iu, kiu eskapis el la malpuraĵo de la mondo per la ekkono de la Sinjoro, kaj poste turnis sin reen al ĝi, pli malbone fine ol komence. Kaj Jesuo diras al tiuj, kiuj faris malbonon en Lia nomo: "Mi neniam konis vin." Nun tenu ambaŭ tranĉrandojn de ĉi tiu glavo, kaj ne malakrigu nek unu nek la alian. La Sinjoro diras, ke neniu povas forkapti Liajn ŝafojn el Lia mano — nenia malamiko, nenia potenco, nenia homo. Tiu sekureco estas reala, kaj estas Lia teno, kiu tenas, ne nia. Sed rigardu, kiel Li priskribas tiujn ŝafojn: ili aŭdas Lian voĉon, kaj ili sekvas Lin. La vorto neniam montras ŝafon forŝiritan de Lia mano; ĝi montras la lavitan ŝafon, kiu turnas sin kaj reiras al la koto, propravole. La Skribo tenas ambaŭ el ĉi tiuj — la manon, kiu ne povas esti malfermita per forto, kaj la averton ne deturni sin — kaj ĝi ne kunfandas ilin en unu facilan formulon, do nek ni faros tion. Ne malesperiĝu, kiam vi falas: la Advokato estas reala, kaj la vojo hejmen estas malfermita. Ne supozu, ke vi povas libere returniĝi: la averto ankaŭ estas reala. Falu, sed releviĝu. Releviĝu, kaj eltenu ĝis la fino.)

(Miaj personaj pensoj — rimarku bone: se tio, kion ni kredas, ne konsentas kun tio, kion la senditoj predikis, tiam NI eraras, ne ili. Ili vidis Lin, kaj aŭdis Lin, kaj estis senditaj de Li. Kiu aŭskultas Dion, tiu aŭskultas ilin. Meti instruiston super la apostoloj estas aŭskulti la spiriton de eraro.)

(Miaj personaj pensoj — eĉ en la propra tempo de la apostoloj, homoj ŝteliris kaj tordis la instruadon. Kiom pli en nia propra tempo, kiam tiom multo el tio, kio estas instruata, estas nova, ne havas radikon en la malnova vorto, kaj ne estas ĝuste pritraktata. Io ne estas vera ĉar multaj homoj ĝin kredas, kaj ne ĉar ĝi estas malnova en la buŝoj de homoj. Ĝi estas vera nur se ĝi konsentas kun tio, kion la senditoj transdonis.)

(Miaj personaj pensoj — kaj tio estas ĝuste tiu horo: homoj, kiuj ne toleros sanan instruon, sed amasigos por si instruistojn laŭ la amaso — tiom multajn, kiom nutros la jukon de iliaj oreloj, kaj diros al ili tion, kion ili volas aŭdi. Homo povas konstrui tutan domon de instruistoj, ĉiu konsentanta kun li, kaj ĉiu malprava. La vero neniam estis pruvita per plimulto, neniam fariĝis vera per la nombro de tiuj, kiuj kredas ĝin, kaj neniam fleksiĝis por plaĉi al la orelo. Forturniĝu de la vero, kaj vi estas turnita — la vorto tion diras — al fabeloj.)

(Miaj personaj pensoj — ni ne rajtas elekti kaj apartigi inter la vortoj de Dio, konservante la facilajn kaj forlasante la malfacilajn. Homo vivas per ĈIU vorto. Aldoni al ĝi, aŭ depreni de ĝi, estas trovi sin mensoganto antaŭ la Dio, kiu ĝin parolis.)

(Miaj personaj pensoj — jen la unu ŝtono sur kiu multaj homoj apogas sian tutan argumenton: la mortanta ŝtelisto estis savita, ili diras, kaj li neniam estis baptita; tial la bapto ne estas necesa. Ni pesu ĝin nun en la lumo de la vorto, kaj vidu sur kio ĝi vere staras.)

(Miaj personaj pensoj — nun pesu la ŝteliston en ĉi tiu lumo. La vorto neniam eĉ unufoje diras, ke li ne estis baptita. Tio estas io, kion homoj supozas, kaj poste konstruas tutan doktrinon sur sia propra supozo. Sed aŭskultu, kion la vorto EFEKTIVE diras: Jerusalemo, kaj TUTA Judujo, kaj la tuta ĉirkaŭa lando de Jordano eliris kaj estis baptitaj, konfesante siajn pekojn. La ordinaraj homoj kaj la impostistoj estis baptitaj. La malĉastulinoj kredis. Nur la Fariseoj kaj la leĝistoj rifuzis, kaj ne estis baptitaj. La ŝtelisto ne estis Fariseo — li estis unu el la popolo, krimulo, ĝuste tia, kia amasiĝis al la bapto de pento de Johano. Kaj sur la kruco li faris ĝuste tion, por kio la bapto ekzistis: li konfesis sian pekon — ni ricevas tion, kion niaj faroj meritas. Aldonu al tio la fakton, ke la propraj disĉiploj de la Sinjoro baptis eĉ pli da homoj ol Johano, tra la tuta lando, dum pli ol tri jaroj. Do la vero estas la malo de la senkulpigo: la vorto ne kondukas nin al ŝtelisto, kiu neniam estis baptita, sed al tia, kiu preskaŭ certe ESTIS baptita kune kun la ceteraj. Tiuj, kiuj apogas sin sur li, apogis sin sur homo, kiu jam estis lavita.)

(Miaj personaj pensoj — kaj supozu la plej malbonan, ke li neniam entute estis baptita: eĉ tiam li ne estas regulo por vi. Li mortis antaŭ ol la nova interligo ekvalidis. Testamento ne havas forton dum tiu, kiu ĝin faris, ankoraŭ vivas, kaj la SINJORO ankoraŭ ne estis mortinta. Do la ŝtelisto estis akceptita tiel, kiel homoj estis akceptataj en la malnovaj tempoj, antaŭ ol la pordo de ĉi tiu nova interligo estis iam malfermita. Kaj li estis najlita al kruco, mane kaj piede, kaj ne povis malsupreniri por baptiĝi. Dio postulas obeon de homo laŭ tio, kion tiu povas fari. Kion mortanta homo NE POVIS fari, tio ne estas senkulpigo por vivanta homo, kiu POVAS. Vi ne estas najlita al kruco; vi povas obei.)

(Miaj personaj pensoj — do la tuta senkulpigo pendas sur supozo, kiun la vorto neniam esprimas. Ĝi staras kontraŭ la klara atesto, kiun la vorto ja donas. Tio estas domo konstruita sur la sablo, kaj ĝia falo estos granda. Sed la ordono staras sur la roko, kaj ĝi ne moviĝis: pentu, kaj estu baptita, ĉiu el vi.)

(Miaj personaj pensoj — tamen aŭdu eĉ ĉi tion kun respekto, kaj ne kun senzorga supozo, ke vi jam komprenas ĉion. Multaj supozis, kaj eraris. Kaj ni, kiuj alportas al vi ĉi tiujn vortojn, ne pretendas scii ĉion. Ni ankoraŭ estas lernantoj, kaj pretas esti korektataj de la vorto kaj de tiuj, kiuj estis senditaj. Sed ni ne kuraĝas ŝanĝi tion, kion la mesaĝistoj klare diris. Do ekzamenu tion mem: se ni eraris, la vorto korektu nin. Sed atentu, ke vi ne estu forlogita, aŭskultante la voĉojn de homoj super la voĉo de la apostoloj de la Ŝafido. Ni rigardas ĉi tiun apartan demandon en tia detalo kiel unu ekzemplon de tio, kiel vi ankoraŭ povas kredi ion, eĉ kiam la Biblio ŝajnas, surface, forte puŝi en la alian direkton. Ni devas ĝuste dividi la vorton: ni ne povas aldoni al ĝi, kaj ni ne povas depreni de ĝi.)