Endure To The End — Τὸ Θεμέλιον — Μελέτη τῆς Γραφῆς

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — παρατηρήσατε πόσον συχνῶς ὁ λόγος λέγει ΚΑΘ' ἩΜΕΡΑΝ. Προσεκαρτέρουν καθ' ἡμέραν. Ἔκλων τὸ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — σκόπησον τί ποιεῖ ὁ Κύριος τοῖς χλιαροῖς. Οὐ μόνον τοῖς ψυχροῖς, ἀλλὰ καὶ τοῖς χλιαροῖς — τῷ ἔχοντι θρησκείαν τοσαύτην ὅσην ἀρκεῖ πρὸς ἄνεσιν, οὐ δὲ τοσαύτην ὅσην πρὸς ζωήν — τοῦτον μέλλει ἐμέσαι ἐκ το

(Αἱ ἴδιαί μου ἔννοιαι — νήπιον ἐν Χριστῷ δύναται ἐκτείνειν τὴν χεῖρα πρὸς τὴν φλόγα καὶ μετὰ τὸ εἰπεῖν τὸν Πατέρα, Οὔ. Τοῦτο πτῶμά ἐστι παιδίου ἔτι μανθάνοντος, καὶ ὁ Πατὴρ οἶδεν αὐτό. Υἱὸς ἢ θυγάτηρ τέλειος ὀφείλει πλέον γινώσκειν. Ἀλλ' ἰδοὺ τὸ ἔλεος τούτου· καὶ ὅταν ἁμαρτάνωμεν, οὐκ ἀποβαλλόμεθα. Ἔχομεν Παράκλητον — Ἰησοῦν Χριστὸν τὸν δίκαιον — ὃς πάντοτε ζῇ καὶ πάντοτε λαλεῖ πρὸς τὸν Πατέρα ὑπὲρ ἡμῶν. Διὸ ἀνιστάμεθα πάλιν. Δίκαιος ἑπτάκις πίπτει καὶ ἀνίσταται. Ἑαυτοὺς δοκιμάζομεν, ὁμολογοῦμεν ὃ ἐποιήσαμεν, ἀποστρεφόμεθα ἀπ' αὐτοῦ, καὶ ἐπανερχόμεθα εἰς τὸ ἔργον τοῦ Πατρὸς ἡμῶν, καταλείποντες τὰ παρελθόντα ὄπισθεν — διότι ὁ Θεὸς ἤδη ἀπήλασε τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν ὅσον ἀπέχουσιν ἀνατολαὶ ἀπὸ δυσμῶν, καὶ οὐ μνησθήσεται αὐτῶν ἔτι. Ἀλλὰ μὴ ποιεῖτε τὸ ἔλεος τοῦτο πρόφασιν. Ὁ Ἰεζεκιὴλ δίδωσι τὴν ἑτέραν ὄψιν· δίκαιος ὁ ἀποστρέφων ἀπὸ τῆς δικαιοσύνης αὐτοῦ καὶ ἀποθνήσκων ἐν τῇ ἁμαρτίᾳ αὐτοῦ οὐ σωθήσεται διὰ τὴν δικαιοσύνην ἣν πρότερον εἶχεν. Ὁ Πέτρος δεικνύει τὴν αὐτὴν εἰκόνα ἐν τῇ Καινῇ Διαθήκῃ, καὶ παρατίθησι τὴν παλαιὰν παροιμίαν ἵνα τοῦτο ποιήσῃ· κύων ἐπιστρέφων ἐπὶ τὸ ἴδιον ἐξέραμα, καὶ ὗς λουσαμένη εἰς κύλισμα βορβόρου — τις ἐκφυγὼν τὰ μιάσματα τοῦ κόσμου διὰ τῆς ἐπιγνώσεως τοῦ Κυρίου, καὶ πάλιν εἰς αὐτὰ ἐπιστρέψας, χείρων γενόμενος ἐπ' ἐσχάτων ἢ ἐν ἀρχῇ. Καὶ ὁ Ἰησοῦς λέγει πρὸς τοὺς ἐργασαμένους τὴν ἀνομίαν ἐν τῷ ὀνόματι αὐτοῦ, Οὐδέποτε ἔγνων ὑμᾶς. Νῦν κράτει ἀμφοτέρας τὰς ἀκμὰς τῆς μαχαίρας ταύτης, καὶ μὴ ἀμβλύνῃς μηδεμίαν. Ὁ Κύριος λέγει ὅτι οὐδεὶς δύναται ἁρπάσαι τὰ πρόβατα αὐτοῦ ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ — οὐκ ἐχθρός, οὐ δύναμις, οὐκ ἄνθρωπος. Ἡ ἀσφάλεια αὕτη ἀληθής ἐστι, καὶ ἡ κράτησις αὐτοῦ ἐστιν ἡ κρατοῦσα, οὐχ ἡ ἡμετέρα. Ἀλλ' ἴδε πῶς περιγράφει τὰ πρόβατα ἐκεῖνα· ἀκούουσι τῆς φωνῆς αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθοῦσιν αὐτῷ. Ὁ λόγος οὐδέποτε δεικνύει πρόβατον ἁρπαγὲν ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ· δεικνύει δὲ τὸ λουσθὲν ἐπιστρέφον καὶ πάλιν εἰς τὸν βόρβορον περιπατοῦν, ἑκουσίως. Ἡ Γραφὴ κρατεῖ ἀμφότερα ταῦτα — τὴν χεῖρα τὴν ἀδιάρρηκτον, καὶ τὴν παραίνεσιν τοῦ μὴ ἀποστρέφεσθαι — καὶ οὐ συγχέει αὐτὰ εἰς ἕνα εὔκολον τύπον, ὥστε οὐδὲ ἡμεῖς τοῦτο ποιήσομεν. Μὴ ἀπελπίζου ὅταν πίπτῃς· ὁ Παράκλητος ἀληθής ἐστι, καὶ ἡ ὁδὸς ἡ πρὸς οἶκον ἀνεῳγμένη ἐστίν. Μὴ ὑπολαμβάνῃς ὅτι δύνασαι ἐλευθέρως ἀποστρέφεσθαι· ἡ παραίνεσις ἀληθής ἐστι καὶ αὐτή. Πίπτε, ἀλλὰ ἀνίστασο. Ἀνίστασο, καὶ ὑπόμενε ἕως τέλους.)

(Ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — καλῶς σημείωσαι· εἰ ἃ πιστεύομεν οὐ συμφωνεῖ οἷς οἱ ἄγγελοι ἐκήρυξαν, ἡμεῖς ἐσμὲν οἱ πλανώμενοι, οὐ ἐκεῖνοι. Αὐτοὶ αὐτὸν εἶδον, καὶ αὐτοῦ ἤκουσαν, καὶ ὑπ᾽ αὐτοῦ ἀπεστάλησαν. Ὁ ἀκούων τοῦ Θεοῦ ἀκούει αὐτῶν. Τὸ ὑπὲρ τοὺς ἀποστόλους διδάσκαλόν τινα τιθέναι ἐστὶ τῷ πνεύματι τῆς πλάνης ἀκούειν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — καὶ ἐν αὐτοῖς τοῖς χρόνοις τῶν ἀποστόλων παρεισέδυσάν τινες καὶ διέστρεψαν τὴν διδασκαλίαν. Πόσῳ μᾶλλον

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — καὶ αὕτη ἐστὶν ἀκριβῶς ἡ ὥρα ἐκείνη· ἄνθρωποι οἳ οὐκ ἀνέξονται τῆς ὑγιαινούσης διδασκαλίας, ἀλλὰ ἐπισωρεύουσιν ἑαυτοῖς διδασκάλους κατὰ τὸ πλῆθος — ὅσοι κνήσουσι τὴν ἀκοὴν αὐτῶν, καὶ ἐροῦσιν αὐτοῖς ἃ θέλουσιν ἀκούειν. Δύναται ἄνθρωπος οἰκοδομῆσαι ὅλον οἶκον διδασκάλων, πάντων αὐτῷ συμφωνούντων, καὶ πάντων πεπλανημένων. Ἡ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι γνῶμαι — οὐκ ἔξεστιν ἡμῖν ἐκλέγεσθαι ἐκ τῶν λόγων τοῦ Θεοῦ, τοὺς μὲν εὐκόλους φυλάττοντες, τοὺς δὲ δυσκόλους καταλείποντες. Ὁ γὰρ ἄνθρωπος ζήσεται ἐπὶ ΠΑΝΤΙ ῥήματι. Τὸ προσθεῖναι αὐτῷ, ἢ τὸ ἀφελεῖν ἀπ' αὐτοῦ, ψεύστην εὑρίσκεσθαι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοῦ λαλήσαντος αὐτόν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι γνῶμαι — ἰδοὺ ὁ εἷς λίθος ἐφ᾽ ᾧ πολλοὶ τὸν πάντα λόγον αὐτῶν ἀναπαύουσιν· ὁ γὰρ ἀποθνήσκων λῃστὴς ἐσώθη, φασίν, καὶ οὐδέποτε ἐβαπτίσθη· ὥστε τὸ βάπτισμα οὐκ ἀναγκαῖόν ἐστιν. Σταθμήσωμεν οὖν νῦν τοῦτο ἐν τῷ φωτὶ τοῦ λόγου, καὶ ἴδωμεν ἐπὶ τίνος τῇ ἀληθείᾳ ἕστηκεν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι σκέψεις — νῦν στάθμισον τὸν λῃστὴν ἐν τούτῳ τῷ φωτί. Ὁ λόγος οὐδέποτε λέγει ὅτι οὐκ ἐβαπτίσθη. Τοῦτο ἐστιν ὅ οἱ ἄνθρωποι ὑποτίθενται, καὶ ἔπειτα ὅλην διδασκαλίαν ἐπὶ τῇ ἰδίᾳ αὐτῶν ὑποθέσει οἰκοδομοῦσιν. Ἀλλὰ ἄκουσον τί ὁ λόγος ΛΕΓΕΙ· Ἱεροσόλυμα, καὶ πᾶσα ἡ Ἰουδαία, καὶ πᾶσα ἡ περίχωρος τοῦ Ἰορδάνου ἐξήρχοντο καὶ ἐβαπτίζοντο, ἐξομολογούμενοι τὰς ἁμαρτίας αὐτῶν. Ὁ λαὸς ὁ κοινὸς καὶ οἱ τελῶναι ἐβαπτίσθησαν. Αἱ πόρναι ἐπίστευσαν. Μόνοι οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ νομικοὶ ἠρνήσαντο, καὶ οὐκ ἐβαπτίσθησαν. Ὁ λῃστὴς οὐκ ἦν Φαρισαῖος — ἦν εἷς ἐκ τοῦ λαοῦ, κακοῦργος, ἀκριβῶς τοιοῦτος οἷοι συνέρρεον πρὸς τὸ βάπτισμα Ἰωάννου τῆς μετανοίας. Καὶ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ αὐτὸ τοῦτο ἐποίησεν εἰς ὃ τὸ βάπτισμα ἦν· ὡμολόγησε τὴν ἁμαρτίαν αὐτοῦ — ἄξια γὰρ ὧν ἐπράξαμεν ἀπολαμβάνομεν. Πρόσθες τούτῳ ὅτι οἱ ἴδιοι μαθηταὶ τοῦ Κυρίου πλείονας ἔτι τοῦ Ἰωάννου ἐβάπτισαν, καθ' ὅλην ἐκείνην τὴν γῆν, ἐπὶ πλέον ἢ τρία ἔτη. Ὥστε ἡ ἀλήθεια ἐναντία ἐστὶ τῇ προφάσει· ὁ λόγος οὐκ ἄγει ἡμᾶς πρὸς λῃστὴν οὐδέποτε βαπτισθέντα, ἀλλὰ πρὸς ἕνα ὃς σχεδὸν βεβαίως ἐβαπτίσθη μετὰ τῶν λοιπῶν. Οἱ ἐπ' αὐτῷ πεποιθότες ἐπὶ ἀνδρὶ ἤδη λελουμένῳ πεποίθασιν.)

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι διάνοιαι — καὶ ὑποθώμεθα τὸ χείριστον, ὅτι οὐδέποτε ὅλως ἐβαπτίσθη· καὶ οὕτως οὐκ ἔστιν αὐτὸς κανὼν σοι. Ἀπέθανε γὰρ πρὶν ἡ καινὴ διαθήκη ἐνεργὴς γενέσθαι. Διαθήκη γὰρ οὐδεμίαν ἰσχὺν ἔχει ζῶντος ἔτι τοῦ διαθεμένου, ὁ δὲ ΚΥΡΙΟΣ οὔπω ἀποτεθνήκει. Οὕτως οὖν ὁ λῃστὴς παρελήφθη καθὼς οἱ ἄνθρωποι τὸ παλαιὸν παρελαμβάνοντο, πρὶν ἡ θύρα τῆς καινῆς ταύτης διαθήκης ἀνοιχθῆναι ποτέ. Καὶ προσηλώθη ἐπὶ σταυροῦ κατά τε χεῖρας καὶ πόδας, καὶ οὐκ ἠδύνατο καταβῆναι ἵνα βαπτισθῇ. Ὁ

(Αἱ ἐμαὶ ἴδιαι γνῶμαι — ὥστε πᾶσα ἡ πρόφασις ἐξήρτηται ἔκ τινος ὑποθέσεως ἣν ὁ λόγος οὐδέποτε λέγει. Αὕτη δὲ ἀντέστηκε πρὸς τὴν σαφῆ

(Αἱ ἐμαὶ σκέψεις—ὅμως καὶ ταύτας ἄκουε μετὰ εὐλαβείας, καὶ μὴ μετὰ ἀμελοῦς ὑπολήψεως ὡς ἤδη πάντα συνιεὶς. Πολλοὶ γὰρ ὑπέλαβον, καὶ διήμαρτον. Καὶ ἡμεῖς οἱ τούσδε τοὺς λόγους σοι φέροντες οὐκ ἰσχυριζόμεθα πάντα εἰδέναι. Ἔτι μανθάνομεν, καὶ ἕτοιμοί ἐσμεν διορθωθῆναι ὑπὸ τοῦ λόγου καὶ ὑπὸ τῶν ἀπεσταλμένων. Ἀλλ᾽ οὐ τολμῶμεν ἀλλάξαι ἃ οἱ ἄγγελοι φανερῶς εἶπον. Δοκίμαζε οὖν αὐτὸς σεαυτῷ· εἰ ἡμάρτομεν, ὁ λόγος ἡμᾶς διορθωσάτω. Ἀλλὰ βλέπε μὴ πλανηθῇς ἀκούων τὰς φωνὰς τῶν ἀνθρώπων ὑπὲρ τὴν φωνὴν τῶν ἀποστόλων τοῦ Ἀρνίου. Θεωροῦμεν δὲ τοῦτο τὸ ζήτημα μετὰ τοσαύτης ἀκριβείας ὡς ἓν παράδειγμα τοῦ πῶς δύνασαί τι ἔτι πιστεύειν καίπερ τῆς Γραφῆς ἐπιφανείᾳ δοκούσης σφόδρα τὸ ἐναντίον ὠθεῖν. Δεῖ ἡμᾶς ὀρθοτομεῖν τὸν λόγον· οὔτε γὰρ δυνάμεθα προσθεῖναι αὐτῷ, οὔτε ἀφελεῖν ἀπ᾽ αὐτοῦ.)