کتاب مقدس درباره خدا‌ترسی چه می‌گوید؟ — بنیاد

اکنون بشنوید که خداترسی از کجا آغاز می‌شود. آن در شما آغاز نمی‌شود؛ بلکه در بخشش خدا آغاز می‌شود. قدرت الاهی او هر آنچه که به حیات و خداترسی تعلق دارد را به ما بخشیده است — کلمهٔ یونانی eusebeia (G2150، خداترسی) است، دینداری، حیاتی که خدا را خشنود می‌سازد. وعده‌های عظیم و گرانبها داده شده‌اند، تا ما در طبیعت الاهی شریک شویم؛ کلمه koinonos (G2844، شریکان) است — کسی که سهیم است، یک همدست. اما به کلمه‌ای که پس از این بخشش می‌آید توجه کنید: با تمامی کوشش خود، بیفزایید. در اینجا نردبانی وجود دارد. ایمان در جای نخست قرار دارد؛ سپس فضیلت، معرفت، پرهیزکاری، شکیبایی — و بر شکیبایی، خداترسی؛ و بالاتر از خداترسی، مهربانی برادرانه و محبت. هر پله بخشش خداست، و هیچ پله‌ای بدون کوشش افزوده نمی‌شود. بخشش باید به کار گرفته شود. و چرا داده شده است؟ تا خدا جلال یابد. کلمهٔ جلال doxa (G1391، جلال) است — جلالی که بسیار هویدا است، جلالی که دیده می‌شود: نوری که پیش روی مردمان می‌درخشد، کارهای نیک که دیده می‌شوند، ثمرهٔ بسیار که به بار می‌آید، بدن و روح که از آن اوست. اکنون به دو نتیجه گوش دهید. اگر این چیزها در شما باشد و بیفزاید، نه بی‌ثمر و نه بی‌بار خواهید بود. اگر این چیزها را نداشته باشید، کور هستید، و فراموش کرده‌اید که از گناهان گذشته خود پاک شده‌اید. پس دعوت و برگزیدگی خود را ثابت گردانید؛ این کارها را بکنید، و هرگز نخواهید افتاد. اما هوشیار باشید: مردمان بی‌دین ناشناخته در میان شما راه یافته‌اند — درختانی بی‌بار، دو بار مرده. و پادشاه به روشنی گفته است: بسیاری دعوت شده‌اند، اما اندکی برگزیده شده‌اند. مردی بدون لباس عروسی به جشن عروسی درآمد، و بیرون افکنده شد؛ بسیاری خواهند خواست داخل شوند، و نخواهند توانست. ابراهیم دعوت شد، و او اطاعت کرد، و بیرون رفت، بدون آنکه بداند به کجا. پس آن را ثابت گردانید — و پایان دعوت‌شدگان، ضیافتی است، ضیافت عروسی بره. آن را جستجو کنید.