خدای قادر — یک مطالعهٔ کتاب مقدس با شمارههای استرانگ
عیسی پیش از بیتلحم که بود — صدای جمع، فرشتهٔ خداوند، هیزم بر اسحاق
آموزه بنیادین کتاب مقدس — انجیل عیسی مسیح
سخن آغازین
این بخش میپرسد که عیسی کیست، و از آفرینش شروع میکند، جایی که خدا میگوید: «بیایید انسان را به صورت ما بسازیم.» این بخش کسی را که فرشتهٔ خداوند نامیده میشود پی میگیرد، کسی که مردم او را رو در رو دیدند و او را خدا نامیدند. این بخش با هیزمی که بر اسحاق، تنها پسری که ابراهیم دوست داشت، گذاشته شد به پایان میرسد. هر پاسخ از خودِ کتاب مقدس میآید، به کلمات خودِ کتاب مقدس.
سه سؤالی که این مطالعه به آنها پاسخ میدهد:
۱. اگر خدا یکی است، «ما» که در پیدایش ۱:۲۶ سخن میگوید کیست؟
۲. فرشتهٔ خداوند کیست که مردم او را رو در رو دیدند و او را خدا نامیدند؟
۳. هیزمی که بر اسحاق، پسر یگانه، گذاشته شد، اشاره به چه چیزی داشت؟
لنگر آغازین
Tap Bible Speaks under any verse for its word study, other Scripture, and notes.
اشعیا ۹:۶زیرا که برای ما ولدی زاییده و پسری به ما بخشیده شد وسلطنت بر دوش او خواهد بود و اسم او عجیب ومشیر و خدای قدیر و پدر سرمدی و سرورسلامتی خوانده خواهد شد.
کودکی زاده شد + پسری بخشیده شد --> نام او خدای قدیر خوانده خواهد شد.
هفتصد سال پیش از تولد عیسی، نبیای نوشت که این کودک، خدای قدیر خوانده خواهد شد. عیسای نوزاد در آخور خوابیده بود. آیه را به آرامی بخوانید. این آیات پیام کامل این مطالعه را بیان میکنند.
۱. الف. خدایی که گفت «بیایید» — یک خدا، و بیش از یک گوینده
۱.پیدایش ۱:۲۶و خدا گفت: «آدم را بصورت ما و موافق شبیه ما بسازیم تا بر ماهیان دریا و پرندگان آسمان وبهایم و بر تمامی زمین و همه حشراتی که بر زمین میخزند، حکومت نماید.» (27) پس خدا آدم را بصورت خود آفرید. او رابصورت خدا آفرید. ایشان را نر و ماده آفرید.
آدم را به صورت ما و موافق شبیه ما بسازیم --> پس خدا آدم را به صورت خود آفرید.
(افکار شخصی من: پیدایش ۱:۲۶ و پیدایش ۱:۲۷ را با هم بخوان. تفاوت میان این دو آیه را نرم و ملایم نکن. پیدایش ۱:۲۶ میگوید «ما» و «مانند ما.» پیدایش ۱:۲۷ میگوید «به صورت خود» و «خدا آفرید،» که هر دو مفرد هستند. کتاب مقدس هر دو آیه را بدون عذرخواهی کنار هم بیان میکند. کتاب مقدس فقط هر دو را بیان میکند.)
۲.پیدایش ۳:۲۲و خداوند خدا گفت: «هماناانسان مثل یکی از ما شده است، که عارف نیک وبد گردیده. اینک مبادا دست خود را دراز کند و ازدرخت حیات نیز گرفته بخورد، و تا به ابد زنده ماند.»
(افکار شخصی من: به دقت اشعیا ۶:۸ را نگاه کنید. اشعیا ۶:۸ هر دو صورت را در یک جمله دارد: «چه کسی را بفرستم» و «کیست که برای ما برود». همان گوینده صورت مفرد و صورت جمع را با هم به کار میبرد. این یک اشتباه نگارشی نیست. این استفادهٔ خدا از کلمهای جمع برای توصیف خودش بهتنهایی نیست. همین الگو بارها اتفاق میافتد، در بسیاری از کتابهای مختلف کتابمقدس، در طول قرنهای متمادی.)
۵.تثنیه ۶:۴ای اسرائیل بشنو، یهوه، خدای ما، یهوه واحد است.
(افکار شخصی من: تثنیه ۶:۴ بر کل این مطالعه حاکم است. یک خدا وجود دارد. دو خدا وجود ندارد. سه خدا وجود ندارد. خدایان بسیار وجود ندارند. هر آیهای در این مطالعه که به وجود خدای دوم اشاره کند، اشتباه خوانده شده است. تثنیه ۶:۴ محک این موضوع است. به کلمه عبریای که این آیه برای «یک» به کار میبرد توجه کنید. این کلمه اِخاد است. اِخاد همان کلمهای است که وقتی شام و صبح یک روز خوانده میشوند به کار میرود، هرچند روز دو بخش دارد. اِخاد همان کلمهای است که وقتی مرد و همسرش یک تن خوانده میشوند به کار میرود، هرچند مرد و همسر دو نفرند. کتاب مقدس کلمهای برای «یک» برگزیده که اجازه میدهد بیش از یک شخص در آن جای گیرد. سپس پیدایش ۱:۲۶ ثبت میکند که خدا گفت «بیایید...»)
۶.اشعیا ۴۵:۵من یهوه هستم ودیگری نیست و غیر از من خدایی نی. من کمر تورا بستم هنگامی که مرا نشناختی.
من یهوه هستم + و دیگری نیست + و غیر از من خدایی نیست.
(افکار شخصی من: اشعیا ۴۵:۵ جنبه دیگر این حقیقت را بیان میکند. این مطالعه از اشعیا ۴۵:۵ اجتناب نخواهد کرد. خدا بهروشنی میگوید که غیر از او خدایی نیست. هر آنچه این مطالعه در بقیه این صفحات بیابد، هرگز نمیتواند خدای دومی بیفزاید. آنچه این مطالعه در واقع خواهد یافت، عجیبتر و بهتر از یک خدای دوم است. این مطالعه خواهد یافت که خدای واحد خود را به مردم میشناساند.)
۲. B. آن که فرشتهٔ خداوند نامیده شد — که خدا نیز نامیده شده است
کلمهٔ عبری که "فرشته" ترجمه شده، مَلاک (H4397) است. مَلاک به معنای کسی است که فرستاده شده است. مَلاک به مأموریت شخص فرستادهشده اشاره دارد، نه به ماهیت آن شخص. توجه کنید که کتاب مقدس در روایات زیر با این شخص فرستادهشدهٔ خاص چه میکند.
۳. ب1. هاجر در بیابان — او او را نام مینهد
پیدایش ۱۶:۷و فرشته خداوند او را نزد چشمه آب دربیابان، یعنی چشمهای که به راه شور است، یافت. (8) و گفت: «ای هاجر کنیز سارای، از کجا آمدی وکجا میروی؟» گفت: «من از حضور خاتون خودسارای گریختهام.» (9) فرشته خداوند به وی گفت: «نزد خاتون خود برگرد و زیر دست او مطیع شو.» (10) و فرشته خداوند به وی گفت: «ذریت تو رابسیار افزون گردانم، به حدی که از کثرت به شماره نیایند.»
و او، نام خداوند را که با وی تکلم کرد، «انت ایل رئی» خواند.
(افکار شخصی من: دو چیز در پیدایش ۱۶ باید خواننده را متوقف کند. نخست، آن که «فرشتهٔ خداوند» خوانده میشود میگوید: «من ذریت تو را بسیار خواهم گردانید.» فرشتهٔ خداوند نمیگوید «خداوند ذریت تو را بسیار خواهد گردانید.» فرشتهٔ خداوند همچون کسی سخن میگوید که خود این کثرت بخشیدن را انجام میدهد. دوم، متن کتاب مقدس خود، نه نظر هاجر، این فرشتهٔ خداوند را «خداوندی که به او سخن گفت» مینامد. هاجر همین شخص را «تو، خدا» میخواند. راوی کتاب پیدایش با هاجر همرأی است.)
۴. B2. دست بر اسحاق — او به خود قسم میخورد
پیدایش ۲۲:۱۱در حال، فرشته خداوند از آسمان وی را ندا درداد و گفت: «ای ابراهیم! ای ابراهیم!» عرض کرد: «لبیک.» (12) گفت: «دست خود را برپسر دراز مکن، و بدو هیچ مکن، زیرا که الان دانستم که تو از خدا میترسی، چونکه پسر یگانه خود را از من دریغ نداشتی.»
پیدایش ۲۲:۱۵بار دیگر فرشته خداوند، به ابراهیم ازآسمان ندا درداد (16) و گفت: «خداوند میگوید: به ذات خود قسم میخورم، چونکه این کار را کردی و پسر یگانه خود را دریغ نداشتی، (17) هرآینه تو را برکت دهم، و ذریت تو را کثیر سازم، مانند ستارگان آسمان، و مثل ریگهایی که بر کناره دریاست. و ذریت تو دروازه های دشمنان خود رامتصرف خواهند شد. (18) و از ذریت تو، جمیع امتهای زمین برکت خواهند یافت، چونکه قول مرا شنیدی.»
به ذات خود قسم خوردم، خداوند میگوید --> در ذریت تو جمیع امتهای زمین برکت خواهند یافت.
(افکار شخصی من: دو عبارت را در پیدایش ۲۲: ۱۱-۱۸ در نظر بگیرید. عبارت نخست این است: «پسر خود را از من دریغ نداشتی.» ابراهیم پسر خود را به خدا تقدیم میکرد. گوینده در این عبارت میگوید که پسر از خودِ گوینده دریغ داشته نشده است. عبارت دوم این است: «خداوند میگوید به ذات خود قسم خوردم.» در روزگاران قدیم، شخص به کسی بزرگتر از خود سوگند یاد میکرد. یک فرشتهٔ آفریدهشده که تنها پیامی را میرساند به ذات خویش سوگند یاد نمیکند. یک فرشتهٔ آفریدهشده سوگندی را با نام عهدی خدا امضا نمیکند. عبرانیان ۶: ۱۳ دلیل آن را بیان میکند. عبرانیان ۶: ۱۳ میگوید خدا به ذات خود قسم خورد. عبرانیان ۶: ۱۳ دلیل را چنین بیان میکند: «زیرا به بزرگتر از خود نمیتوانست قسم خورد.»)
۵. B3. یعقوب با مردی کشتی میگیرد — و آن مکان را «روی خدا» مینامد
پیدایش ۳۲:۲۴و یعقوب تنها ماند و مردی با وی تا طلوع فجر کشتی میگرفت. (25) و چون او دید که بر وی غلبه نمی یابد، کف ران یعقوب را لمس کرد، وکف ران یعقوب در کشتی گرفتن با او فشرده شد. (26) پس گفت: «مرا رها کن زیرا که فجرمی شکافد.» گفت: «تا مرا برکت ندهی تو را رهانکنم.»
مردی با او کشتی گرفت --> تو را رها نخواهم کرد مگر آنکه مرا برکت دهی.
پیدایش ۳۲:۲۸گفت: «از این پس نام تو یعقوب خوانده نشود بلکه اسرائیل، زیرا که با خدا و باانسان مجاهده کردی و نصرت یافتی.» (29) ویعقوب از او سوال کرده، گفت: «مرا از نام خودآگاه ساز.» گفت: «چرا اسم مرا میپرسی؟» و او رادر آنجا برکت داد. (30) و یعقوب آن مکان را «فنیئیل» نامیده، گفت: «زیرا خدا را روبرو دیدم وجانم رستگار شد.»
همچون سروری با خدا توانستی --> خدا را روبرو دیدم و جانم رهایی یافت.
(افکار شخصی من: متن پیدایش ۳۲ این شخص را مردی مینامد. این مردی که با یعقوب کشتی میگیرد، میگوید یعقوب با خدا قدرت دارد. یعقوب آن زمین را «چهرهی خدا» مینامد. یعقوب میگوید جانش نجات یافته است. یعقوب از این مرد نامی میپرسد. یعقوب نامی دریافت نمیکند، فقط سؤالی متقابل. این سؤال بیپاسخ دربارهی نام را به خاطر بسپار. همین سؤال دوباره، در کتابی دیگر از کتابمقدس، صدها سال بعد، پیش میآید.)
۶. B4. بوتهای که میسوخت — فرشتهای که «من هستم» است
خروج ۳:۲وفرشته خداوند در شعله آتش از میان بوتهای بروی ظاهر شد، و چون او نگریست، اینک آن بوته به آتش مشتعل است اما سوخته نمی شود. (3) وموسی گفت: «اکنون بدان طرف شوم، و این امرغریب را ببینم، که بوته چرا سوخته نمی شود.» (4) چون خداوند دید که برای دیدن مایل بدان سومی شود، خدا از میان بوته به وی ندا درداد و گفت: «ای موسی! ای موسی!» گفت: «لبیک.» (5) گفت: «بدین جا نزدیک میا، نعلین خود را از پایهایت بیرون کن، زیرا مکانی که در آن ایستادهای زمین مقدس است.» (6) و گفت: «من هستم خدای پدرت، خدای ابراهیم، و خدای اسحاق، وخدای یعقوب.» آنگاه موسی روی خود راپوشانید، زیرا ترسید که به خدا بنگرد.
(My personal thoughts: Exodus 3:2 says the angel of the LORD. Exodus 3:4 says the LORD, and God. The same bush, the same fire, and the same voice appear in both verses, two verses apart. The Bible never treats this as a contradiction. This same voice then gives the name that Israel would carry for ever: I AM THAT I AM.)
۷. ب۵. مانوح و همسرش — نامی که عجیب است
داوران ۱۳:۳و فرشته خداوند به آن زن ظاهر شده، او را گفت: «اینک توحال نازاد هستی و نزاییدهای لیکن حامله شده، پسری خواهی زایید.
و فرشته خداوند به آن زن ظاهر شده --> پسری خواهی زایید.
داوران ۱۳:۱۷و مانوح به فرشته خداوند گفت: «نام تو چیست تا چون کلام تو واقع شود، تو رااکرام نماییم.» (18) فرشته خداوند وی را گفت: «چرا درباره اسم من سوال میکنی چونکه آن عجیب است.»
داوران ۱۳:۲۰زیراواقع شد که چون شعله آتش از مذبح به سوی آسمان بالا میرفت، فرشته خداوند در شعله مذبح صعود نمود، و مانوح و زنش چون دیدند، رو به زمین افتادند. (21) و فرشته خداوند بر مانوح وزنش دیگر ظاهر نشد، پس مانوح دانست که فرشته خداوند بود. (22) و مانوح به زنش گفت: «البته خواهیم مرد، زیرا خدا را دیدیم.»
فرشتهٔ خداوند در شعلهٔ مذبح بالا رفت --> ما البته خواهیم مرد، زیرا خدا را دیدهایم.
(افکار شخصی من: سه چیز در داوران ۱۳ برجسته است. مانوح نام را میپرسد، درست همانطور که یعقوب در پیدایش ۳۲ چنین کرد. نام این بار نیز از مانوح پنهان نگه داشته میشود، این بار با دلیلی بیانشده. کلمه عبری دادهشده برای آن دلیل پلیی (H6383) است. ترجمه کینگ جیمز (KJV) پلیی را به صورت "سرّی" ترجمه میکند. پلیی به معنای بسیار عجیبتر از آن است که شناخته شود. پلیی از همان ریشهای میآید که پله (H6382)، کلمهای که در اشعیا ۹:۶ به "عجیب" ترجمه شده، جایی که فرزندی که برای ما زاده شده نامیده میشود. همین فرشته خداوند سپس در شعله مذبح بالا میرود. نتیجهگیری خود مانوح این نیست که "ما فرشتهای دیدهایم." نتیجهگیری مانوح این است که "ما خدا را دیدهایم.")
۸. B6. سردار در بیرون اریحا — پرستش شد، و کفشها را بیرون آورد
یوشع ۵:۱۳و واقع شد چون یوشع نزد اریحا بود که چشمان خود را بالا انداخته، دید که اینک مردی با شمشیر برهنه در دست خود پیش وی ایستاده بود. و یوشع نزد وی آمده، او را گفت: «آیا تو از ماهستی یا از دشمنان ما؟» (14) گفت: «نی، بلکه من سردار لشکر خداوند هستم که الان آمدم.» پس یوشع روی به زمین افتاده، سجده کرد و به وی گفت: «آقایم به بنده خود چه میگوید؟» (15) سردار لشکر خداوند به یوشع گفت که «نعلین خود را از پایت بیرون کن زیرا جایی که توایستادهای مقدس است.» و یوشع چنین کرد.
نعلین خود را از پایهایت بیرون کن، زیرا مکانی که در آن ایستادهای زمین مقدس است.
(افکار شخصی من: توجه کنید به همان فرمان، تقریباً با همان کلمات، که به دو مرد مختلف، صدها سال از هم دور، داده میشود. کنار بوته، فرمان از صدایی میآید که متن کتابمقدس آن را یهوه و خدا مینامد. بیرون از اریحا، فرمان از مردی میآید که با شمشیری در دستش آنجا ایستاده است. این مرد بیرون از اریحا اجازه میدهد یوشع به رو بر زمین بیفتد و این مرد را پرستش کند. این مرد بیرون از اریحا یوشع را از پرستشکردن باز نمیدارد. این را با آنچه یک فرشتهٔ آفریدهشدهٔ واقعی هنگامی که مردی میکوشد او را پرستش کند انجام میدهد، مقایسه کنید. فرشته میگوید: «همخدمت تو هستم» (مکاشفه ۱۹:۱۰). فرشته میگوید: «خدا را پرستش کن» (مکاشفه ۲۲:۹). یوحنا دو بار کوشید فرشتهای را پرستش کند. فرشته دو بار پرستش یوحنا را رد کرد. هیچکس پرستش یوشع را بیرون از اریحا رد نکرد.)
۱۰. ب۷. اکنون عهد جدید چیزی بسیار روشن میگوید
یوحنا ۱:۱۸خدا راهرگز کسی ندیده است؛ پسر یگانهای که درآغوش پدر است، همان او را ظاهر کرد.
واژگان کلیدی یونانی⚑ G1834 exegeomai — اعلام شده · ⚑ G3439 monogenes — یگانه زاده
هرگز آواز او را نشنیده و صورت او را نیز ندیدهاید.
۱ تیموتاوس ۶:۱۶که تنها لایموت و ساکن در نوری است که نزدیک آن نتوان شد و احدی از انسان او را ندیده و نمی تواند دید. او را تا ابدالاباد اکرام و قدرت باد. آمین.
ساکن در نوری که هیچکس نمیتواند به آن نزدیک شود --> که احدی از انسانها او را ندیده و نمیتواند ببیند.
حال دو نیمه کتاب مقدس را کنار هم بگذارید و این دو نیمه را با هم بخوانید.
عهد عتیق بارها و بارها میگوید که مردم این شخص را دیدند، با او سخن گفتند، در حضور او غذا خوردند، با او کشتی گرفتند و زنده ماندند.
عهد جدید بهروشنی و سه بار میگوید که هیچکس هرگز خدای پدر را ندیده است، و هیچکس نمیتواند خدای پدر را ببیند.
هر دو بیانیه درست هستند. پس شخصی که مردم در عهد عتیق دیدند و پدری که مردم نمیتوانستند ببینند، شخص یکسانی نیستند. یوحنا بیان میکند که آن شخص دیدهشده کیست. یوحنا میگوید آن شخص دیدهشده، پسر یگانه است، پسری که در آغوش پدر است. یوحنا میگوید پسر یگانه، خدای پدر را به جایی هدایت کرده است که خدای پدر در آنجا قابل دیدن باشد.
[آیات بههم پیوسته — هیچ آیهای بهتنهایی این را نمیگوید]
(افکار شخصی من: درست همینجا باید مراقب و صادق بود، چون دقیقاً همینجاست که ممکن است انسان شروع کند به افزودن چیزی بر کتابمقدس. آنچه بهطور مستقیم بیان شده این است: خودِ متن عهد عتیق این شخصِ فرستادهشده را یهوه و خدا مینامد، و کسانی که با این شخصِ فرستادهشده روبهرو شدند نیز همین را میگویند. این بخش یک نتیجهگیری نیست. این همان چیزی است که جملات میگویند. آنچه از طریق کنار هم گذاشتن آیات به دست میآید این است: که این شخصِ مشخصِ مرئی، بهطور خاص همان پسر است. هیچ آیهی واحدی نمیگوید «فرشتهی یهوه در پیدایش ۱۶ همان عیسی است.» این نتیجه با قرار دادن یوحنا ۱:۱۸، یوحنا ۵:۳۷ و اول تیموتائوس ۶:۱۶ در کنار روایات عهد عتیق و پرسیدن اینکه چه کسی دیده میشد، به دست میآید. به همین دلیل است که آن برچسب آنجا قرار دارد، و آن برچسب همانجا باقی میماند.)
۱۱. ب۸. و پیامآور-که-همان-خداوند-است بار دیگر در بسیار انتهای عهد عتیق ظاهر میشود
ملاکی ۳:۱اینک من رسول خود را خواهم فرستاد و اوطریق را پیش روی من مهیا خواهد ساخت و خداوندی که شما طالب او میباشید، ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، یعنی آن رسول عهدی که شما از او مسرور میباشید. هان او میآید! قول یهوه صبایوت این است.
من قاصد خود را میفرستم + و او راه را پیش روی من مهیا خواهد ساخت --> و خداوند ناگهان به هیکل خود خواهد آمد، یعنی همان رسول عهد.
۱۲. منظری متفاوت، صحنهای یکسان — رسول وعده دادهشده، و رسول شناختهشده
مرقس ۱:۲چنانکه در اشعیا نبی مکتوب است، «اینک رسول خود را پیش روی تو میفرستم تاراه تو را پیش تو مهیا سازد. (3) صدای ندا کنندهای در بیابان که راه خداوند را مهیا سازید و طرق او راراست نمایید.» (4) یحیی تعمیددهنده در بیابان ظاهر شد وبجهت آمرزش گناهان به تعمید توبه موعظه مینمود.
اینک، من رسول خود را پیش روی تو میفرستم --> راه خداوند را مهیا سازید.
(افکار شخصی من: ملاکی ۳:۱ در یک آیه از دو شخص فرستادهشده نام میبرد. یکی از این فرستادگان پیشروِ راه میرود تا راه را باز کند. دیگری «خداوند» و «فرشتهٔ عهد» خوانده میشود. این فرستادهٔ دوم همان کسی است که به هیکل خودِ خداوند میآید. مرقس انجیل خود را با نقل همین سطر از ملاکی ۳:۱ آغاز میکند. مرقس آن راهگشا را یوحنا، در بیابان، معرفی میکند. این کار نام فرستادهٔ دوم را در آن نقطه ناگفته باقی میگذارد. عهد عتیق در انتظار فرشتهای که خود خداوند است به پایان میرسد. عهد جدید با ورود همان فرشته آغاز میشود.)
۱۳. هیزمی که بر پسر یگانه نهاده شد — ابراهیم و اسحاق بر کوه
۱.پیدایش ۲۲:۲گفت: «اکنون پسرخود را، که یگانه توست و او را دوست میداری، یعنی اسحاق را بردار و به زمین موریا برو، و او رادر آنجا، بر یکی از کوههایی که به تو نشان میدهم، برای قربانی سوختنی بگذران.»
و ابراهیم هیزم قربانی سوختنی را گرفته، بر پسر خود اسحاق نهاد --> ایشان هر دو با هم میرفتند.
(افکار شخصی من: در پیدایش ۲۲:۶، پدر هیزم را حمل نمیکند. اسحاق هیزم را تا بالای تپه حمل میکند. ابراهیم قرار است اسحاق را بر روی همان هیزم بگذارد. کلمه عبری برای آن هیزم عِص (H6086) است. عِص کلمه معمول برای درخت زنده است. عِص همچنین کلمه معمول برای چوب بریدهشده است. عِص همان کلمهای است که برای درخت حیات به کار رفته است. عِص همان کلمهای است که برای درخت وسط باغ به کار رفته است.)
۳.پیدایش ۲۲:۷واسحاق پدر خود، ابراهیم را خطاب کرده، گفت: «ای پدر من!» گفت: «ای پسر من لبیک؟» گفت: «اینک آتش و هیزم، لکن بره قربانی کجاست؟» (8) ابراهیم گفت: «ای پسر من، خدا بره قربانی رابرای خود مهیا خواهد ساخت.» و هر دو با هم رفتند.
بره برای قربانی سوختنی کجاست؟ --> خدا برای خود برهای تدارک خواهد دید.
۴.پیدایش ۲۲:۱۳آنگاه، ابراهیم، چشمان خود را بلند کرده، دید که اینک قوچی، در عقب وی، در بیشهای، به شاخهایش گرفتارشده. پس ابراهیم رفت و قوچ را گرفته، آن را درعوض پسر خود، برای قربانی سوختنی گذرانید.
(افکار شخصی من: دوباره سؤال فرزند را در پیدایش ۲۲:۷ در نظر بگیرید: بره کجاست؟ ابراهیم به این سؤال پاسخ میدهد. پاسخ ابراهیم فراتر از آن چیزی میرود که او میدانست. ابراهیم میگوید: «خدا برای خود برهای برای قربانی سوختنی تهیه خواهد کرد.» این عبارت میتواند دو معنا داشته باشد. یک معنا این است که خدا برهای برای استفادهٔ خود به دست خواهد آورد. معنای دیگر این است که خدا خودش را بهعنوان بره تهیه خواهد کرد. آنچه خدا در آن روز واقعاً فراهم کرد یک قوچ بود، نه یک بره. قوچ یک گوسفند نر بالغ است. این قوچ به جای فرزند مرد، در حالی که شاخهایش گیر کرده بود. سؤال اسحاق به یک معنا در آن کوه پاسخ داده میشود. سؤال اسحاق به معنای دیگری نیز باز باقی میماند. هنوز برهای بدهکار است. ابراهیم آن مکان را با وعدهای در زمان آینده نام میگذارد: «در کوه یهُوَه دیده خواهد شد.»)
۱۴. دیدگاهی متفاوت، صحنهای یکسان — پسری که هیزم را حمل کرد، و پسری که صلیب را حمل کرد
پیدایش ۲۲:۶پس ابراهیم، هیزم قربانی سوختنی را گرفته، بر پسر خود اسحاق نهاد، و آتش و کارد را بهدست خود گرفت؛ و هر دو با هم میرفتند.
(افکار شخصی من: یک پدر، پسری یگانه که پدر او را دوست دارد، تپهای، هیزمی که بر پشت خود پسر گذاشته شده، و پسری که زیر آن هیزم بالا میرود. این صحنه دوبار در کتاب مقدس رخ داده است. بار اول، در پیدایش ۲۲، خدا چاقو را متوقف کرد. خدا قوچی جایگزین را به جای پسر گذاشت. بار دوم، بر صلیب، هیچکس مرگ را متوقف نکرد. این بار، پسر خودْ جایگزین بود. به یک تفاوت دیگر میان این دو صحنه توجه کنید. اسحاق پرسید، «برّه کجاست؟» آن روز پاسخی برای پرسش اسحاق نبود. پاسخ بعدها، در رود اردن، از زبان یحیی آمد. یحیی به مردی اشاره کرد که به سوی او میآمد.)
۱.یوحنا ۱:۲۹و در فردای آن روز یحیی عیسی را دید که بهجانب او میآید. پس گفت: «اینک بره خدا که گناه جهان را برمی دارد!
۲.پیدایش ۲۲:۲گفت: «اکنون پسرخود را، که یگانه توست و او را دوست میداری، یعنی اسحاق را بردار و به زمین موریا برو، و او رادر آنجا، بر یکی از کوههایی که به تو نشان میدهم، برای قربانی سوختنی بگذران.»
پسر یگانهات را، که او را دوست میداری --> پسر یگانه خود را داد.
۳.عبرانیان ۱۱:۱۷به ایمان ابراهیم چون امتحان شد، اسحاق را گذرانید و آنکه وعدهها را پذیرفته بود، پسریگانه خود را قربانی میکرد؛ (18) که به او گفته شده بود که «نسل تو به اسحاق خوانده خواهد شد.» (19) چونکه یقین دانست که خدا قادر بربرانگیزانیدن از اموات است و همچنین او را درمثلی از اموات نیز بازیافت.
او پسر یگانهٔ خود را تقدیم کرد --> زیرا یقین داشت که خدا قادر است او را حتی از مردگان برخیزاند.
(افکار شخصی من: نویسنده کتاب عبرانیان همان واژه یونانی را برای اسحاق به کار میبرد که یوحنا برای عیسی به کار میبرد. آن واژه «یگانه زاده»، مونوگنس (G3439) است. نویسنده عبرانیان به ما میگوید که ابراهیم در راه صعود به کوه چه فکری میکرد. ابراهیم فکر میکرد که خدا میتواند پسر را از مردگان برخیزاند. ابراهیم به جوانانی که در پای تپه بودند گفت: «من و پسر به آنجا میرویم و عبادت میکنیم و نزد شما بازمیگردیم.» ابراهیم انتظار داشت که همراه اسحاق از کوه پایین بازگردد. نویسنده عبرانیان میگوید ابراهیم اسحاق را «در مَثَلی» بازیافت. مَثَل در اینجا به معنای یک تصویر یا نمادی است. سه روز پس از آن فرمان، پسری که گویی مرده بود، زنده بازگشت.)
۱۵. یادداشتی درباره مکان — یادداشتی حمایتی، نه ادعایی که آیات بهصراحت بیان میکنند
دوم تواریخ ۳:۱و سلیمان شروع کرد به بنا نمودن خانه خداوند در اورشلیم بر کوه موریا، جایی که (خداوند) بر پدرش داود ظاهر شده بود، جایی که داود در خرمنگاه ارنون یبوسی تعیین کرده بود.
و سلیمان شروع کرد به بنا نمودن خانه خداوند در اورشلیم بر کوه موریا.
[آیات بههم پیوسته — هیچ آیهای بهتنهایی این را نمیگوید]
(افکار شخصی من: پیدایش ۲۲:۲ مکانی را که خدا ابراهیم را به آنجا فرستاد، سرزمین موریا مینامد. دوم تواریخ ۳:۱ مکانی را که سلیمان معبد را در آن بنا کرد، کوه موریا در اورشلیم مینامد. بنابراین کوه نزدیک قربانیشدن اسحاق و کوه هر قربانی بعدیِ معبد، نام یکسانی دارند. اورشلیم همچنین همان شهری است که سربازان عیسی را بیرون از دیوار شهر مصلوب کردند. تنها آنچه را آیات میگویند بیان کن. آیات نمیگویند که جلجتا همان صخرهی موریا بود. آیات میگویند که نام یکسان، همان رشتهکوه، و همان شهر است. سخنان خودِ ابراهیم این بود: «در کوه یهوه دیده خواهد شد.» ابراهیم آن سخنان را به زمان آینده گفت.)
بستن
یوحنا ۸:۵۶پدر شما ابراهیم شادی کرد براینکه روز مرا ببیند و دید و شادمان گردید.» (57) یهودیان بدو گفتند: «هنوز پنجاه سال نداری وابراهیم را دیدهای؟» (58) عیسی بدیشان گفت: «آمین آمین به شما میگویم که پیش از آنکه ابراهیم پیدا شود من هستم.» (59) آنگاه سنگهابرداشتند تا او را سنگسار کنند. اما عیسی خود رامخفی ساخت و از میان گذشته، از هیکل بیرون شد و همچنین برفت.
پیش از آنکه ابراهیم بوجود آید، من هستم --> پس سنگها را برداشتند تا او را سنگسار کنند.
(افکار شخصی من: این دو صحنه را کنار هم بگذارید و بگذارید تفاوت، درس بدهد. کنار بوته، صدایی از میان آتش میگوید من هستم. موسی در برابر بوته روی خود را میپوشاند. در معبد، مردی در برابر جمعیتی ایستاده میگوید من هستم. جمعیت سنگ برمیدارند. جمعیت دربارهٔ آنچه عیسی گفت دچار سردرگمی نبودند. جمعیت دقیقاً منظور عیسی را فهمیدند. جمعیت سخنان عیسی را سزاوار سنگسار دانستند. همچنین توجه کنید که عیسی نگفت «پیش از آنکه ابراهیم پدید آید، من بودم.» عیسی گفت من هستم.)
آزمون تمرینی
۱. پیدایش ۱:۲۶ — و خدا گفت: انسان را به صورت ما بسازیم:
a) موافق شبیه ما
b) اینک بسیار نیکو بود
ج) به صورت خدا او را آفرید
۲. پیدایش ۱۶:۱۳ — و او نامِ خداوندی را که با او سخن گفت، خواند:
a) تو خدایی هستی که مرا میبینی
b) خدا را روبرو دیدم
c) اینک من، مرا بفرست
۳. خروج ۳:۱۴ — و خدا به موسی گفت:
a) من خدای پدر تو هستم
b) من هستم آنکه هستم
c) من یهوه هستم و دیگری نیست
۴. یوحنا ۸:۵۸ — عیسی به ایشان گفت، آمین، آمین به شما میگویم:
a) پدر شما ابراهیم شادی کرد که روز مرا ببیند
b) پیش از آنکه ابراهیم پیدا شود، من هستم
c) خدا را هرگز کسی ندیده است
۵. داوران ۱۳:۲۲ — و مانوح به زن خود گفت، البته خواهیم مرد:
الف) زیرا مردی هستم ناپاکلب
ب) زیرا مکانی که در آن ایستادهای زمین مقدس است
c) زیرا خدا را دیدهایم
۶. یوشع ۵:۱۵ — و سردار لشکر خداوند به یوشع گفت:
a) نعلین خود را از پای خود بیرون کن
b) آیا تو با ما هستی یا با دشمنان ما؟
c) به نزد بیبی خود برگرد
۷. پیدایش ۲۲:۸ — خدا برهای برای قربانی سوختنی برای خویشتن مهیا خواهد ساخت:
a) و آن را بر پسرش اسحاق نهاد
ب) پس هر دو با هم رفتند
c) آتش و هیزم را ببین
کلید پاسخ: 1-a, 2-a, 3-b, 4-b, 5-c, 6-a, 7-b
چگونگی انشعاب این مطالعه
چگونه سایه به سوی نور اشاره میکند: هیزمی که بر پشت اسحاق نهاده شد (پیدایش ۲۲:۶) و صلیبی که بر پشت پسر نهاده شد (یوحنا ۱۹:۱۷). سایه بر روی کوه ظاهر شد. بدن بیرون از شهر ظاهر شد.
--> مسیر جانبی: «ما» و «خود ما» در پیدایش ۱: ۲۶، که با «یک یهوه» در تثنیه ۶: ۴ کنار هم قرار میگیرد، دری به سوی مطالعهی کامل الوهیت باز میکند. الوهیت یک خداست که پدر، پسر و روحالقدس در سراسر کتاب مقدس به عنوان اقنومهای متمایز نامیده شدهاند. این مطالعه فقط لبهی آن مطالعهی کامل را لمس کرد.
مکاشفهای ممکن: یعقوب در پیدایش ۳۲ از آن کشتیگیرنده نام خودش را پرسید و پاسخ به او داده نشد (پیدایش ۳۲:۲۹). مانوآح از فرشتهٔ خداوند نام خودش را پرسید و به او گفته شد که نام او پِلی (H6383) است، شگفتانگیزتر از آنکه دانسته شود (داوران ۱۳:۱۸). سپس اشعیا میگوید که فرزندی که برای ما زاده میشود، عجیب، پِلِه (H6382)، از همان ریشه، خوانده خواهد شد (اشعیا ۹:۶). نامی که در عهد عتیق بازداشته شده بود، بر نوزادی اعلام میشود. در پایان کتاب مقدس، هنگامی که عیسی از آسمان بیرون میآید، او همچنان نامی دارد که هیچکس آن را نمیداند مگر خود او (مکاشفه ۱۹:۱۲). نام داده شده است، و این نام همچنان عمیقتر از آنچه در این مطالعه بیان شده است.
واژگان کلیدی یونانی
اینها کلیدواژههای این مطالعه هستند. روی هر کلمه نقطهدار در آیات بالا ضربه بزنید تا معنای آن را اینجا ببینید.
“یگانه زاده” — G3439 monogenes — فقط زاده شده؛ منحصر به فرد؛ تنها یکی از نوع خود
مونوگنس دربارهی پسر به کار رفته است. مونوگنس دربارهی اسحاق در عبرانیان ۱۱:۱۷ به کار رفته است.
“اعلام شده” — G1834 exegeomai — بیرون بردن؛ بیرون آوردن؛ بهطور کامل بیان کردن؛ آشکار ساختن
هیچکس خدا را ندیده است. پسر یگانه، خدا را به میان آورده تا در جایی آشکار دیده شود.
این واژه یک ماموریت را نام میبرد، نه یک ذات را. این واژه برای انسانها به کار میرود. این واژه برای پیامبران به کار میرود. این واژه برای موجودات آسمانی به کار میرود. این واژه به تنهایی هرگز به شما نمیگوید که شخص فرستادهشده چیست. این واژه به تنهایی فقط به شما میگوید که شخصی فرستاده شده است. متن اطراف کتاب مقدس باید بقیهٔ آن را به شما بگوید. متن اطراف کتاب مقدس در این روایات بقیهٔ آن را به شما میگوید.
“خدا” — H430 elohim — خدا؛ خدایان؛ خدای حقیقی
الوهیم شکلی جمع است. الوهیم بارها و بارها برای خدای واحد حقیقی، همراه با فعلهای مفرد به کار رفته است. این کلمه به خودی خود حامل همان کمالی است که این مطالعه در پی بررسی آن است.
“یک” — H259 echad — یک؛ متحد؛ اول
اِکاد کلمهای است که در عبارت «خداوند، خدای ما، یک خداوند است» به کار رفته است. اِکاد همان کلمهای است که برای نامیدن شام و صبح به عنوان یک روز به کار رفته است. اِکاد همان کلمهای است که برای یکی شدن مرد و همسرش به یک تن به کار رفته است.
اِتص یک واژهٔ عبری است که هم بر درخت زنده و هم بر چوب بریدهشده دلالت میکند. اِتص همان واژهای است که برای هیزمی که ابراهیم بر اسحاق نهاد به کار رفته است.
“راز / عجیب” — H6383 piliy — شگفتانگیز؛ آنقدر شگفتانگیز که فهمیدنش ممکن نیست
Piliy کلمهای است که فرشتهٔ خداوند برای توصیف نام خود به مانوح میدهد. Piliy از همان ریشهٔ نام پِلِه (pele) در اشعیا ۹:۶ گرفته شده است.
