বাইবেলে দয়াৰ বিষয়ে কি কয়? — অংশ ২

শুনক। মানুহে সাজা প্ৰতিটো দেৱতাক তোষামোদ কৰিব লাগে, মূল্য দিব লাগে, আৰু সন্তুষ্ট কৰিব লাগে। কিন্তু যেতিয়া জীৱন্ত ঈশ্বৰে পৰ্বতৰ ওপৰত থিয় হৈ আমাক তেওঁৰ নাম কলে, তেওঁ বজ্ৰপাতেৰে আৰম্ভ কৰা নাছিল। তেওঁ ভাবুকিৰে আৰম্ভ কৰা নাছিল। তেওঁ প্ৰথমতে, আন সকলোৰ আগতে, নিজকে দয়ালু বুলি কলে। তাৰ পাছত তেওঁ বিশ্বাস কৰিবলৈ কঠিন এটা কথা কলে: দয়া কেৱল তেওঁ কৰা এটা কাম নহয়। ই তেওঁ আনন্দিত হোৱা এটা বস্তু। ই তেওঁৰ আনন্দ — যেনেকৈ পিতৃয়ে সন্তান দৌৰি ঘৰলৈ আহোতে আনন্দিত হয় তেনেকৈ। তেওঁৰ দয়া কমি অহা পুৰণি ভঁৰাল নহয়। ই প্ৰতি ৰাতিপুৱা নতুনকৈ ওলাই আহে, তুমি সাৰ নোপোৱাৰ আগতেই, কিয়নো ই ব্যর্থ হ'ব নোৱাৰা এক বিশ্বস্ততাৰ পৰা প্ৰবাহিত হয়। এতিয়া শুনক সেই দয়াই কেনেকৈ ঘূৰি তোমালৈ চায়। দয়াত আনন্দিত হোৱা ঈশ্বৰজনে তোমাক তেওঁ ভাল পোৱা সেই একেটা বস্তুকে ভাল পাবলৈ কয় — তেওঁ তোমাক দেখুওৱাৰ দৰেই তোমাৰ ভায়েকক দয়া দেখুৱাবলৈ কয়। তুমি তোমাৰ দোষ লুকুৱাই থাকোতে তেওঁ তোমাৰ উপহাৰৰ বাবে ভোকাতুৰ নহয়। তেওঁ হাজাৰটা হোম-বলিতকৈ এটা সৎ, ভগ্ন হৃদয় বেছি ভাল পাব। তেন্তে এজন দোষী মানুহ কেনেকৈ ভিতৰলৈ আহে? উঠি নহয়। ইয়াৰ বাবে কাম কৰি নহয়। স্বীকাৰ কৰি — পাপ ঢাকি ৰখাৰ পৰিবর্তে তাক নিজৰ বুলি স্বীকাৰ কৰি — যেনেকৈ সেই ভগ্ন মানুহজন দূৰত থিয় হৈ, চকু তুলি চাবলৈও লাজ পাই, কেৱল দয়াৰ বাবে খনিয়ে। সেই মানুহজন ঈশ্বৰৰ আগত ধাৰ্মিক হৈ ঘৰলৈ গ'ল, আনহাতে ধাৰ্মিক ভাওঁৱা মানুহজন খালী হাতেৰে ঘৰলৈ গ'ল। এতিয়া এখন সিংহাসন আছে যাৰ ওচৰলৈ তুমি সাহসেৰে আহিব পাৰা — বিচাৰিত হ'বলৈ নহয়, কিন্তু সহায় পাবলৈ। আৰু তাত পোৱা দয়াই তোমাৰ হাত ধৰি বিদায় লৈ যোৱা নাই। ই তোমাক অনুসৰণ কৰে। প্ৰতিটো বাটত, প্ৰতিটো পতনৰ মাজেৰে, তোমাৰ জীৱনৰ সকলো দিনত ই তোমাক অনুসৰণ কৰে — সম্পূৰ্ণৰূপে ঘৰলৈকে, আৰু ঘৰ হৈছে তেওঁৰ গৃহ, আৰু দুৱাৰখন কেতিয়াও বন্ধ নহয়। এইয়াই সেই ঈশ্বৰ যাক এই অধ্যয়নে তোমাৰ আগত ৰাখিছে। ইয়াক অনুসন্ধান কৰক।

এই দ্বিতীয় খণ্ডে সাক্ষীসকলৰ এক নতুন সমষ্টিৰ পৰা একেটা সত্যকেই নিশ্চিত কৰা হৈছে।